هر 5شنبه رو با گاراژ میتینگ شروع میکنیم. کروه ایمنی و محیط زیست یه خبرنامه آماده میکنه و مسئول های هر بخش اون خبرنامه رو با افرادشون مطرح میکنن. هدف این هست تا افراد دمادم بهشون مواردی گوشزد بشه. اول در مورد ریخته شدن های روغن و مایعات خطرناک دیگه گفت میشه. کدوم شرکت و پیمانکار، چه میزان از چه ماده ای. خاک های آلوده به روغن باید پاکسازی بشه و این قضیه خیلی جا افتاده که پنهانکاری نشه! روغن ریخته، بله هزینه داره پاکسازی ش اما باید اعلام بشه.
بعد حوادث کوچیک و بزرگ. از زبون خود کسی که حادثه براش اتفاق افتاده. خیلی وقت ها متن ها شبیه جوک میشه اینقدر که افراد بد شرح حال دادن. اما همین هم بخشی از برنامه هست. افراد یاد بگیرن باید حادثه رو اعلام کنن نه لاپوشانی.
-اومدم سوار بابکت بشم دستم لای در موند
- اومدم از پله بیام پایین پام پیچ خورد
اما حادثه دیگه ای رخ داده بود هفته قبل و اونم نه حتی توی معدن ما بلکه در معدن دیگه ای در شمال غرب کانادا. اما چون اون معدن هم مال شرکت هست حوادث رو به اشتراک میذارن با هم. راننده پیمانکار تعوبض تایرها سر یه پیچ کنترل ماشین رو از دست میده و ماشینش میافته یک متر پایین شونه خاکی. خودش تنها بوده و وضعیت سلامتی ش هم بد نیست.
با خوندن این حادثه یکی از همکارا گفت طرف کلا ماشین رو کنترل نکرده!
اون یکی همکار دیگه خیلی سریع بهش گفت: هی ما کسی رو قضاوت نمیکنیم.
بهار شده جاده ها گل و شل هستن. باید حواسمون بیشتر باشه...
این از اون چیزهایی هست که همیشه من رو سر حال میاره
اینکه آدما اینقدر بزرگ شدن که بدونن کجا باید دخالت کنن و نظر بدن، کجا ندن و جنبه نقد شدن رو هم داشته باشن
میتوان نِق نزد!